Sayfa 481 / 525

Land was nergens te zien. De wrakke kano's gingen met de golven

op en neer, en 't was duidelijk, dat zij stellig zouden vergaan

als de zee ze erg in beweging bracht. Zij kregen van de hitte

zulk een onduldbaren dorst, dat het weinige water al zeer spoedig

op was. Een weinig had men bewaard, om het lepelsgewijze aan hen,

die gevaar liepen van te bezwijken, te geven. Alleen door hard

roeien, kon men bij de brandende windstilte, vooruit komen. De

derde dag brak aan, maar ging ook stil voorbij. 's Nachts was het

even zoel als over dag. Men kon nergens land zien, alleen lucht

en water. Een van de Indianen viel flauw van de hitte en stierf.

Zijn lijk werd in zee geworpen. Men leed zulk een hevigen dorst,

dat men er niet van slapen kon, en ongelukkig was er geen druppel

water meer. De inlanders konden de riemen niet meer voortbewegen,

en vielen de een na den ander krachteloos neer.