Sayfa 480 / 525

Nu moeten wij de lotgevallen van Mendez en Fiesco nagaan. Zij

waren langs de zuidelijke kust van het eiland gevaren tot zij het

einde bereikt hadden. De zee was zeer kalm geweest. Toen waren

zij moedig de oogenschijnlijk grenzenlooze zee opgevaren, die

voor hen lag. Geen wolkje was er aan de lucht en geen windje

rimpelde de golven van den oceaan. De hitte van de keerkringszon

was verschrikkelijk, want zelfs de inlanders sprongen in zee, om

zich te verfrisschen, voor zij de roeiriemen weer in de hand

namen. Nacht en dag werd de reis voortgezet. De Indianen, die al

het werk deden, losten elkander af, zoodat, als de eene helft

roeide, de andere ging slapen. Ook de Spanjaarden, die met de

wapenen in de hand de wacht hielden, deden dat bij beurten; omdat

zij bang waren, dat de door hen tot slaven vernederde Indianen,

tegen hen zouden opstaan.