Page 398 sur 887

En, zelfs zonder bloem of plant, zoodra ge my ter-zyde roept om

me door 't geboomte heen het pad te wyzen, dat we straks zullen

betreden, doch dat nu nog verre voor ons ligt in de diepte, en

als een nauw merkbaar streepje zich slingert door 't veld

daar-beneden ... ook dan neem ik u de afwyking niet euvel. Want

als wy eindelyk zoo ver zullen gekomen zyn, zal ik weten hoe zich

onze weg heeft gekronkeld door 't gebergte, wat de oorzaak is dat

wy de zon die zoo-even daar stond, nu links van ons hebben,

waarom die heuvel nu achter ons ligt, welks top we vroeger voor

ons zagen ... zie, dan hebt ge my door die afwyking 't begrypen

myner wandeling gemakkelyk gemaakt, en begrypen is genot.