Page 397 sur 887

Wanneer wy tezamen wandelen, en ge wykt telkens af van den weg,

en roept my in 't kreupelhout, alleen met het doel om de

wandeling te rekken, vind ik dit onaangenaam, en neem me voor, in

't vervolg alleen te gaan. Maar als ge me daar een plant weet

aantewyzen die ik niet kende, of waaraan voor my iets te zien

valt dat vroeger myn aandacht ontsnapte ... als ge my van-tyd

tot-tyd een bloem toont, die ik gaarne pluk en meedraag in 't

knoopsgat, dan vergeef ik u dat afwyken van den weg, ja, ik ben

er dankbaar voor.