第327页 / 共887页

Alsof 't booze spel sprak, op-eens moest Tine niezen, en ... voor

ze er aan dacht, had ze haar neus gesnoten!

--Beste Max, wil je er niet boos om worden? vroeg ze met

teruggehouden lach.

Hy antwoordde niet. En, hoe gek het schynt of is ... ja, hy was

er boos om! En, wat ook vreemd klinkt, Tine was bly dat hy boos

was, en van haar vergde meer te zyn dan de Phoceesche vrouwen te

Arles[82] al was 't dan ook niet omdat ze reden had grootsch op

haar neus te wezen.

Als Duclari nog meende dat Havelaar "gek" was, had men 't hem

niet ten-kwade kunnen duiden wanneer hy zich in deze meening

versterkt voelde, by 't bemerken der korte verstoordheid die er,

na en om dat neussnuiten, op Havelaars gelaat te lezen was. Maar

deze was teruggekeerd van Karthago, en hy las--met de snelheid

waarmee hy lezen kon, als hy niet te ver van-huis was met zyn

geest--op de gezichten van zyn gasten, dat zy de twee volgende

stellingen opwierpen:

1 Wie niet wil dat zyn vrouw haar neus snuit, is een gek.