Sayfa 244 / 887

Er waren onder de Hoofden slechts weinigen die van de

rondgediende ververschingen iets gebruikten. Havelaar had namelyk

met een wenk gelast, de by zoodanige gelegenheid onvermydelyke

thee met maniessan[61] rondtedienen. Het scheen dat hy met

voordacht na de laatste zinsnede zyner toespraak een rustpunt

wilde laten. En hier was reden toe. "Hoe, moesten de Hoofden

denken, hy weet reeds dat er zoovelen onze Afdeeling verlieten,

met bitterheid in 't hart? Reeds is hem bekend hoeveel

huisgezinnen naar naburige landstreken verhuisden, om de armoede

te ontwyken die hier heerscht? En zelfs weet hy dat er zooveel

Bantammers zyn onder de benden die in de Lampongs de vaan des

opstands hebben ontrold tegen 't nederlandsch gezag? Wat wil hy?

Wat bedoelt hy? Wien gelden zyne vragen?

En er waren er die Radhen Wiera Koesoema, het distriktshoofd van

Parang-Koedjang aanzagen.[62] Maar de meesten sloegen de oogen

ter-aarde.