Sayfa 166 / 887

en dikwyls toch begreep hy de eenvoudigste zaak niet, die een

kind hem had kunnen uitleggen. Vol liefde voor waarheid en recht,

verwaarloosde hy menigmaal zyn eenvoudigste naastbyliggende

verplichtingen, om een onrecht te herstellen dat hooger of verder

of dieper lag, en dat door de vermoedelyk grootere inspanning van

den stryd hem meer aanlokte. Hy was ridderlyk en moedig, maar

verspilde, als die andere Don Quichot, zyn dapperheid dikwyls op

een windmolen. Hy gloeide van onverzadelyke eerzucht die hem alle

gewone onderscheiding in 't maatschappelyk leven, als nietig deed

voorkomen, en toch stelde hy zyn grootst geluk in een kalm

huiselyk vergeten leven. Dichter in den hoogsten zin van 't

woord, droomde hy zich zonnestelsels by een vonk, bevolkte die

met schepsels van zyn maaksel, voelde zich heer van een wereld

die hyzelf had in 't leven geroepen ...