Sayfa 302 / 525

Het weggaan van de vloot was een somber uur voor de

achterblijvenden. Een algemeen gevoel van ontevredenheid

heerschte in de kolonie, want velen waren teleurgesteld. Sommigen

verweten zich zelf, dat zij hun te huis in Spanje voor een

wildernis, waar slechts wilden woonden, hadden verlaten. Anderen

waren boos op den admiraal, wiens onware voorstellingen hen, naar

zij zeiden, in het verderf hadden gelokt. Overal hoorde men

gemor, dat tot verwijtingen en bittere twisten oversloeg. Het

vertrek der schepen maakte veler oogen vochtig, en donkerder

wolken van droefgeestigheid schenen over de kolonie te trekken,

toen het laatste schip aan den horizon uit het gezicht verdween.