Sayfa 554 / 887

Toch schynt hy nog een soort van trots te bezitten, want hy gaf

iets aan een arme vrouw, die op de sluis zat--Frits zegt: brug,

maar wat van steen is zonder een wip, noem ik sluis[140]--en wie

zelf zoo weinig heeft, doet zonde als hy nog weggeeft aan een

ander. Bovendien, ik geef nooit op straat--dit is een principe

van me--want ik zeg altyd, als ik zoo arme menschen zie: wie weet

of 't hun eigen schuld niet is, en ik mag hen niet styven in

verkeerdheid. Zondags geef ik tweemaal: eens voor de armen, en

eens voor de kerk. Zoo behoort het! Ik weet niet of Sjaalman me

gezien heeft, maar ik ging snel voorby, en keek naar boven, en

dacht aan de rechtvaardigheid van God, die hem toch niet zoo zou

laten loopen zonder winterjas, als hy beter had opgepast en niet

lui, pedant en ziekelyk was.