Sayfa 186 / 887

Havelaar en Verbrugge namen plaats by de tafel, en onder 't

gebruiken van thee over onbeduidende dingen sprekende, wachtte

men tot Dongso den resident kwam berichten dat de versche paarden

waren voorgespannen. Men pakte zich zoo goed mogelyk in den

wagen, en reed heen. Door 't hotsen en stooten viel 't spreken

moeielyk. Kleine Max werd rustig gehouden met pisang[38] en zyn

moeder die hem op den schoot had, wilde volstrekt niet bekennen

dat ze vermoeid was, als Havelaar aanbood haar van den zwaren

jongen te ontlasten. In een oogenblik van gedwongen rust in een

moddergat, vroeg Verbrugge den resident, of hy met den nieuwen

adsistent-resident reeds gesproken had over mevrouw Slotering?

--M'nheer. Havelaar. Heeft. Gezegd.

--Welzeker, Verbrugge, waarom niet? Die dame kan by ons blyven.

Ik zou niet gaarne ...

--Dat. Het. Goed. Was. sleepte de resident er met veel moeite by.

--Ik zou niet gaarne myn huis ontzeggen aan een dame in haar

omstandigheden! Zoo-iets spreekt vanzelf ... niet waar, Tine?