Sayfa 248 / 525

Een geheelen dag voer de vloot langs de schoone kusten van dit

eiland, en ankerde des avonds in de westelijkste baai, waar

overvloed van visch was. De admiraal ging aan land. Hij vond er

een lief Indiaansch dorp, dat door een goed pad met de zee

verbonden was. De huizen stonden--als gewoonlijk--om een vierkant

plein. Aan elken kant van den weg lagen vruchtbare tuinen, door

stevige rieten omheiningen ingesloten. Aan het einde van den weg,

dicht bij het strand, had men een verhevenheid gebouwd, een soort

van sterrentoren, een uitkijk, van waar men alles, wat over zee

aankwam, op grooten afstand kon zien.

Maar een eenzaamheid als die van Thebe of Palmyra heerschte bij

deze woningen. Geen levend wezen was te zien, omdat de inwoners

op het gezicht van het smaldeel naar het binnenland gevlucht

waren. De vloot bleef hier twee dagen, gedurende welken tijd geen

Indiaan zich durfde vertoonen.