Pagina 176 di 887

Dit nu wekte verwondering van allen die wisten of gissen konden

hoeveel hy had bygewoond en geleden, dat hiervan zoo weinig op

zyn gelaat te lezen was. Wel sprak er uit zyn trekken iets als

vermoeienis, doch dit deed eer denken aan vroegrype jeugd dan aan

naderenden ouderdom. En naderende ouderdom had het toch moeten

zyn, want in Indien is de man van vyfendertig jaar niet jong

meer.

Ook zyn aandoeningen, zeide ik, waren jong gebleven. Hy kon

spelen met een kind, en als een kind, en meermalen klaagde hy dat

"kleine Max" nog te jong was om vliegers optelaten, omdat hy "de

groote Max" daarvan zoveel hield. Met jongens sprong hy

"haasjen-over" en hy teekende heel gaarne een patroon voor 't

borduurwerk van de meisjes. Zelfs nam hy dezen meermalen de naald

uit de hand, en vermaakte zich met dat werk, ofschoon hy dikwyls

zei dat ze wel wat beters konden dan dat "machinale steken

tellen." By jongelieden van achttien jaren was hy een jong

student, die gaarne zyn Patriam canimus zong, of Gaudeamus igitur

... ja, ik ben niet geheel zeker, dat hy niet nog zeer kort

geleden, toen hy met verlof te Amsterdam was, een uithangbord

heeft afgebroken, dat hem niet behaagde omdat er een neger op

geschilderd was, geboeid aan de voeten van een Europeaan met een

lange pyp in den mond, en waaronder natuurlyk te lezen stond: de

rookende jonge koopman.