Pagina 145 di 887

Een krachtig man van dertigjarigen leeftyd en flinke militaire

houding, hoewel van uniform geen spoor was, trad de pendoppo in.

Het was de eerste-luitenant Duclari, kommandant van 't kleine

garnizoen te Rangkas-Betoeng. Verbrugge en hy waren bevriend, en

hun gemeenzaamheid was te grooter, daar Duclari sedert eenigen

tyd de woning van Verbrugge betrokken had in afwachting der

voltooiing van een nieuw fort. Hy drukte dezen de hand, groette

den Regent beleefd, en ging zitten onder de vraag: "wel, wat heb

je al zoo hier?"

--Wil je thee, Duclari?

--Wel neen, ik ben warm genoeg! Heb je geen klapperwater?[28] Dat

is frisscher.

--Dat laat ik je niet geven. Als men warm is, houd ik

klapperwater voor heel nadeelig. Je wordt er styf en jichtig van.

Zie eens de koelies die zware vrachten over de bergen dragen: zy

houden zich vlug en lenig door heet water te drinken, of koppi

dahoen. Maar gemberthee[29] is nog beter ...

--Wat? Koppi dahoen, thee van koffibladen? Dat heb ik nog nooit

gezien.