Pagina 232 di 525

Noch het hof, noch de waarlijk goedgezinde tochtgenooten bezaten

wellicht de macht de Indianen tegen aanmatigingen te beschermen.

Vreemd is het niet, dat die geestdrift door het geheele land werd

aangetroffen. Den ontevredenen en onvermogenden had men verteld,

dat er eilanden waren, waarop zelfs hemelingen zich te huis

zouden gevoelen. Den winter kende men er niet, en moeite evenmin.

Prieelen, aan paradijzen gelijk, noodigden tot rusten. De

schoonste bloesems geurden overal. Heerlijk fruit hing van de

takken naar beneden, ruim voldoende, om aller honger te stillen,

aller dorst te lesschen. Onder een zonnigen hemel was het leven

er een voortdurende feestdag. Het is daarom niet te verwonderen,

dat honderden en duizenden door zulke voorstellingen verlokt

werden, om ontheffing van zwaren arbeid en van zorgen te zoeken

in die bosschen, prieelen en boomgaarden van dit aardsche

paradijs.