पृष्ठ 3 / 22

Belki devlet katında yetiştirecek, büyük mevkilere çıkaracaktı.

Fakat Ali'nin mizacında "başkasına minnettar kalmak" ihtimali

derin bir elem sızlatıyordu. "Ben kimseye eyvallah etmeyeceğim,"

dedi. Bir gece amcasının konağından kaçtı. Serseri bir adsız gibi

dağlar, tepeler, dereler aştı. İsmini bilmediği memleketler

dolaştı. Nihayet Erzurum'da ihtiyar bir demircinin yanına girdi.

Otuz yaşına kadar Anadolu'da uğramadığı şehir kalmadı. Kimseye

boyun eğmedi. Minnettar kalmadı. Ekmeğini taştan çıkardı. Alnının

teriyle kazandı. Çok çalıştı. Emsalsiz işler meydana getirdi. Pek

az kazanca kanaat etti. İçinde "mukaddes ateş"ten bir şule

bulunan her mucit gibi, para için değil, sanatı, sanatının zevki

için çalışıyordu. "Çeliğe çifte su vermek" onun aşkıydı. Gönüllü

gibi muharebelere gittiği zamanlar yeniçerilerin, sipahilerin,

sekbanların içinde "Ali Usta" işinin methini işittikçe tadı dille

anlatılmaz manevi bir zevk duyardı.