पृष्ठ 185 / 887

Hierop reikte hy aan Verbrugge de hand, en deze, met hem

terugkeerende naar de tafel waar de resident, de Adhipatti en

mevrouw Havelaar gezeten waren, voelde reeds iets beter dan vyf

minuten vroeger, dat "die Havelaar zoo gek niet was" als de

kommandant meende. Verbrugge was volstrekt niet misdeeld van

verstand, en hy die de afdeeling Lebak kende, nagenoeg zoo goed

als een zoo groote landstreek, waar niets gedrukt wordt, door een

persoon gekend worden kan, begon intezien dat er toch verband was

tusschen de schynbaar niet samenhangende vragen van Havelaar, en

tevens dat de nieuwe adsistent-resident, hoezeer hy nooit de

afdeeling betreden had, iets wist van wat er omging. Wel begreep

hy nog altyd die vreugde niet over de armoede in Lebak, maar hy

drong zich op, die uitdrukking verkeerd verstaan te hebben. Later

evenwel, toen Havelaar hem meermalen hetzelfde zeide, zag hy in

hoeveel groots en edels er was in die vreugde.