Page 8 sur 22

Dizdarbaşı: - Ali Usta, sen deli mı oldun? dedi. - Yok... - Böyle

gece yarısına yakın değil, hatta yatsıdan sonra sokakta,

bâhusus böyle şehir kenarında kimsenin dolaşmasına ağamızın

razı olmadığını bilmiyor musun? - Biliyorum. - Ey, ne arıyorsun

buralarda? - Hiç... - Nasıl hiç?.. - ..... Koca Ali yine cevap

vermedi. Dizdarlar onun namuslu bir adam olduğunu biliyorlardı.

Hırpalamadılar. Yalnız: - Haydi yerine git, dolaşma... dediler.

Geldiği yollardan hızlı hızlı dönen Koca Ali, ruhunda demin

dinlediği ahengi tekrarlıyordu. Bülbüller keskin keskin ötüyor,

uzaktan mandıraların köpekleri havlıyorlardı. Sokakta hiç kimseye

rastgelmedi. Dükkanının önüne gelince durdu. Bacasının üstündeki

leylek uyumamış, kefenli bir hayal gibi ayakta duruyordu. Kapısı

aralıktı. Çıkarken sıkı sıkıya kapadığını hatırladı: - Tuhaf,

rüzgar açmış olacak!... Dedi. Dükkanında örsü ile çekicinden

başka kıymetli bir şeyi yoktu. Bunlar da çalınmaya değmezdi.