Page 22 sur 22

Koca Ali yine cevap vermedi. Acı acı gülümsedi. Kızardı. Sonra

birden sarardı. Hızla döndü. Bilediği satırların en büyüğünü

kaptı. Sıvalı kolunu, yüksek kıyma kütüğünün üstüne koydu.

Kaldırdığı, ağır satırı öyle bir indirdi ki... O anda kopan

kolunu tuttu. Gördüğü şeyin dehşetinden gözleri dışarı fırlayan

Hacı Kasap'ın önüne: - Al bakalım, şu diyetini verdiğin şeyi!

diye hızla fırlattı. Sonra esvabının kolsuz kalan yenini sıkı bir

düğüm yaptı. Dükkandan çıktı.

Onun, vaktiyle geldiği yer gibi, şimdi gittiği yeri de, şehirde

kimse öğrenemedi.

Kategori:Ömer Seyfettin hikayeleri