Page 602 sur 887

Als een aangeschoten hert vloog Saidjah 't pad op, dat van den

ketapan leidt naar het dorp waar Adinda woonde. Hy zag niets en

hoorde niets, en toch had hy iets kunnen hooren, want er stonden

menschen op den weg by den ingang van het dorp, die riepen:

"Saidjah, Saidjah!"

Maar ... was 't zyn haast, zyn drift, die hem belette Adinda's

huis te vinden? Hy was reeds voortgevlogen tot aan 't einde van

den weg waar het dorp ophoudt, en als dolzinnig keerde hy terug,

en sloeg zich voor 't hoofd omdat hy haar huis had kunnen

voorbygaan zonder het te zien. Maar weer was hy aan den ingang,

en--myn God, was 't een droom?--weer had hy Adinda's huis niet

gevonden! Nogeens vloog hy terug, en op-eenmaal bleef hy staan,

greep met beide handen zyn hoofd, als om daaruit den waanzin

wegtepersen die hem beving, en riep luide: "dronken, dronken, ik

ben dronken!"