Page 580 sur 887

Zoo namen zyn gedachten een loop die veel verschilde van de

vorige overspanning, en onwillekeurig uitten ze zich, eerst in

halve woorden binnen'smonds, weldra in een alleenspraak, en

eindelyk in den weemoedigen zang waarvan ik hier de vertaling

laat volgen. Eerst was myn voornemen wat maat en rym te brengen

in die overzetting, doch evenals Havelaar vind ik beter dat

keurslyf wegtelaten.

"Ik weet niet waar ik sterven zal. Ik heb de groote zee gezien

aan de Zuidkust, toen ik daar was met myn vader om zout te maken.

Als ik sterf op de zee, en men werpt myn lichaam in het diepe

water, zullen er haaien komen. Ze zullen rondzwemmen om myn lyk,

en vragen: "wie van ons zal het lichaam verslinden dat daar daalt

in het water?"

Ik zal 't niet hooren.