Page 259 sur 525

Het verdroot Columbus bovenmate. Hij ging den volgenden morgen,

na de haven ingezeild en het anker uitgeworpen te hebben, zelf

aan land. Geen spoor van garnizoen was meer te zien; alleen een

tooneel van verwoesting, dat een verschrikkelijken strijd en een

vernielende slachting aanduidde. Al het getimmerte lag op den

grond; de vensters waren stukgeslagen; lappen van

kleedingstukken, die bemorst en met geweld verscheurd waren,

fladderden in den wind. Niets kon men vinden, dat eenig licht

wierp op het vreeselijk drama, dat daar moest hebben plaats

gegrepen. Het akelig tooneel wekte bij de meesten het vermoeden

op, dat Guacanagari een valschaard was geweest. Maar Columbus

bewaarde het geloof aan de trouw van het opperhoofd. Hij werd in

deze overtuiging versterkt door de smeulende asch, waarin het

dorp zelf lag.

Toen dit onderzoek was afgeloopen, ging Columbus met de booten de

rivier op, om, zoo mogelijk, gewaar te worden, waar de mannen

gebleven waren, en wat er van hen geworden was.