Page 385 sur 887

Men nam me niet gevangen, en dit had toch moeten geschieden als

het ernst ware geweest met die krimineele verdenking. Misschien

echter was dit schynbaar verzuim niet zonder grond. Den gevangene

immers is men onderhoud en voedsel schuldig. Daar ik Padang niet

verlaten kon, was ik in werkelykheid toch een gevangene, maar een

gevangene zonder dak en zonder brood. Ik had herhaaldelyk, doch

telkens zonder baat, aan den Generaal geschreven dat hy myn

vertrek van Padang niet beletten mocht, want dat, al ware ik

schuldig aan 't allerergste, geen misdaad mocht gestraft worden

met hongerlyden.

Nadat de rechtsraad, die blykbaar met de zaak verlegen was, den

uitweg had gevonden zich onbevoegd te verklaren, omdat

vervolgingen wegens misdryf in dienstbetrekking, niet mogen

plaats hebben dan op machtiging van de Regeering te Batavia,

hield my de generaal, zooals ik zeide, negen maanden te Padang.

Hy ontving eindelyk van-hooger-hand den last me naar Batavia te

laten vertrekken.