Page 240 sur 887

Men erkenne dat Havelaar werkelyk dichter was. Ieder gevoelt dat

hy, sprekende van de rystvelden die er waren op de bergen, de

oogen daarheen richtte door de open zyde der zaal, en dat hy die

velden inderdaad zag. Men beseft, als hy den boom liet vragen

waar de man was die als kind aan zyn voet gespeeld had, dat die

boom daar stond en voor de verbeelding van Havelaars toehoorders

in werkelykheid vragend rondstaarde naar de heengegane bewoners

van Lebak. Ook verzon hy niets: hy hoorde den boom spreken, en

meende slechts natezeggen wat hy in zyn dichterlyke opvatting zoo

duidelyk verstaan had.