Page 606 of 887

Een oude vrouw nam hem mede naar haar huisjen en verpleegde den

armen dwaas. Weldra lachte hy niet meer zoo akelig, maar toch

sprak hy niet. Alleen 's nachts werden de hutgenooten opgeschrikt

door zyn stem, als hy toonloos zong: "ik weet niet waar ik

sterven zal" en eenige bewoners van Badoer legden geld tezamen,

om een offer te brengen aan de boaja's van den Tjioedjoeng voor

de genezing van Saidjah, dien men voor zinneloos hield.

Maar zinneloos was hy niet.

Want eens by nacht, toen de maan helder lichtte, stond hy op van

de baleh-baleh, en verliet zachtkens het huis, en zocht naar de

plek waar Adinda gewoond had. Het was niet gemakkelyk die te

vinden, omdat er zooveel huizen waren ingestort. Doch hy scheen

de plaats te herkennen aan de wydte van den hoek dien sommige

lichtlynen door 't geboomte vormden by haar ontmoeting in zyn

oog, zooals de zeeman peiling neemt op vuurtorens of uitstekende

bergpunten.

Ja, daar moest het zyn ...daar had Adinda gewoond!