Seite 224 von 887

Dit alles overdacht Tine zoo niet--hiertoe toch had zy zich,

juister dan zy uit liefde voor Max doen wilde, rekenschap moeten

geven van de oorzaken hunner min gunstige omstandigheden--maar er

lag in hun nieuwe omgeving iets dat kalmte ademde, en afwezen van

alle aanleidingen --met meer of min valsch-romanesken tint

dan--die vroeger Havelaar zoo dikwyls hadden doen zeggen:

--Niet waar, Tine, dat is nu toch een geval waaraan ik me niet

onttrekken kan?

En waarop zy altyd geantwoord had:

--Wel neen, Max, daaraan kanje je niet onttrekken!

We zullen zien hoe't eenvoudige, schynbaar onbewogen Lebak

Havelaar meer kostte dan alle vorige uitspattingen van zyn hart

te-zamen genomen. Maar dit wisten zy niet! Zy zagen de toekomst

met vertrouwen te-gemoet, en voelden zich zoo gelukkig in hun

liefde en in 't bezit van hun kind ...

--Wat al rozen in den tuin, riep Tine, en ziedaar ook rampeh en

tjempaka, en zooveel melati, en zie eens al die schoone lelien

...