صفحة 7 من 22

Kenarlardaki karanlık top söğütlerde bülbüller ötüyordu. Daldı,

gitti. Saatlerce kımıldamadı. Dinlediği nağmelerin, ruhunda kalan

ahenklerini işitiyor, tıpkı mescidde gibi gaşyoluyordu. Ansızın

arkasından bir ses: - Kimdir o?... Diye bağırdı. - .... Daldığı

tatlı alemden uyandı. Döndü. Köprünün öbür tarafından iki üç

karaltı ilerliyordu. Gayr-i ihtiyari cevap verdi: - Yabancı yok!

- Kimsin? - Ali... - Hangi Ali? - ..... Gölgeler yaklaştılar. Bir

adım kalınca onu kıyafetinden tanıdılar: - Koca Ali... Koca Ali,

be! - .... - Sen misin, Ali Usta? - Benim! - Ne arıyorsun bu

vakit buralarda? - Hiç... - Nasıl hiç? Suya çekicini mi düşürdün

yoksa!... - !.... Bunlar şehir subaşısının adamları, dizdarlardı.

Kol geziyorlardı. Ne cevap vereceğini şaşırdı. Geceleri afyon

yutan bu serseriler, ehl-i ırzlar nazarında hırsızlardan,

uğursuzlardan daha korkunçtu. Kendilerinden başka dışarıda bir

gezeni yakaladılar mı, dayaktan canını çıkarırlardı. Ama, ona

fena muamele etmediler.