صفحة 673 من 887

Daar kwamen woeste strepen in Havelaars borduurpatroon! Er was

toorn in dat bloemsel, die vetergaten werden hoekig, scherp, ze

beten elkaar ...

Tine begreep dat ze iets miszegd had.

--Lieve Max ... begon ze vriendelyk.

--Vervloekt! Wil je die stumperts zoo lang laten hongeren? Kan jy

leven van zand?

--Lieve Max!

Maar hy sprong op. Er werd niet meer geteekend, dien avend. Hy

ging toornig op-en-neer in de binnengalery, en eindelyk sprak hy

op een toon die ruw en hard zou geklonken hebben aan iederen

vreemde, doch door Tine heel anders werd opgevat:

--Vervloekt die lauwheid, die schandelyke lauwheid! Daar zit ik

nu sedert een maand te wachten op recht, en intusschen wordt er

vreeselyk geleden door dat arme volk. De Regent schynt er op te

rekenen dat niemand hem aandurft! Zie ...

Hy ging in zyn kantoor, en kwam terug met een brief in de hand,

een brief die voor me ligt, lezer!