صفحة 601 من 887

Dan zal nog eens myn verstyfde mond zich openen Om Adinda te

roepen, die myn hart lief heeft... Nog eenmaal zal ik de melatti

kussen Die zy me gaf... Adinda... Adinda!"

En nog altyd was er niemand op het pad dat van Badoer leidde naar

den boom.

O, ze was gewis tegen den morgenstond in slaap gevallen, vermoeid

van 't waken gedurende den nacht, van 't waken vele lange nachten

door! Zeker had ze niet geslapen sedert weken: zoo was het!

Zou hy opstaan en naar Badoer gaan? Neen! Mocht het schynen alsof

er twyfel was aan haar komst?

Als hy den man riep die daarginds zyn buffel naar 't veld dreef?

Die man was te ver. En bovendien Saidjah wilde niet spreken over

Adinda, niet vragen naar Adinda ... hy wilde haar weerzien, haar

alleen, haar het eerst! O zeker, zeker zou ze nu spoedig komen!

Hy zou wachten, wachten ...

Maar als ze ziek was, of ... dood?