صفحة 338 من 887

Tien uren: zes-en-dertig-duizend sekonden om mensch te zyn! Dit

lacht ieder toe. Dit is 't oogenblik waarop ik hoop te sterven,

om ginder aantekomen met een inofficieel gezicht. Dit is 't

oogenblik waarop je vrouw iets weervindt in je gelaat, van wat

haar ving toen ze je dien zakdoek behouden liet met een gekroonde

E op de punt ...

--En toen ze nog 't recht niet had, verkouwen te wezen, zei Tine.

--Ach, plaag me niet! Ik wil maar zeggen dat men 's avends

gemutlicher is.

Toen alzoo de zon langzamerhand verdween, ging Havelaar voort,

werd ik een beter mensch. En als eerste blyk van die beterschap

moge gelden, dat ik tot de kleine freule zei:

"Het zal nu gauw wat koeler worden."

"Ja, toewan!" antwoordde zy.

Maar ik boog myn hoogheid nog dieper tot die "stumpert" neer, en

ving een gesprek met haar aan. Myn verdienste was te grooter

omdat zy heel weinig antwoordde. Ik had gelyk in al wat ik zei

... dat ook al vervelend wordt, al is men nog zoo verwaand.