صفحة 242 من 887

Vinden we niet reeds in de verzen die van zyn jeugd dagteekenen,

regels als deze, die geschreven waren op den Salak--een der

reuzen, maar niet de grootste, onder de bergen van de Preanger

Regentschappen--waarin alweder de aanhef de zachtheid zyner

aandoeningen teekent, om op-eens overtegaan in 't naspreken van

den donder dien hy onder zich hoort:

't Is zoeter hier zijn Maker luid te loven... 't Gebed klinkt

schoon langs berg- en heuvelrij... Veel meer dan ginds rijst hier

het hart naar boven: Men is zijn God op bergen meer nabij! Hier

schiep Hijzelf altaar en tempelkoren, Nog door geen tred van 's

menschen voet ontwijd, Hier doet Hij zich in 't raat'lend onweer

hooren... En rollend roept Zijn donder: Majesteit!(*)

(*)Frits zegt: ijd en eit rijmt niet, althans niet in Friesland

en Zeeland. Die Sjaalman schijnt dan niet eens verzen te maken,

die deugen. 't Is waar, 't was in zijn jeugd. B. Droogstoppel[60]