صفحة 4 من 22

Ölünceye kadar böyle hiç durmadan çalışırsa daha birkaç bin

gaziye kırılmaz kılıçlar, kalkanları parçalayan çelik yatağanlar,

zırhları kesen ağır saldırmalar yapacaktı. Bunu düşündükçe

gülümser, tatlı tatlı yüreği çarpar, ruhundan kopan bir hamleyle

örsünün üzerinde milyonlarca kıvılcımlar tutuştururdu. - Tak! -

Tak, tak!... - Tak, tak!

İşte bugün de sabah namazından beri durmadan on saat uğraşmıştı.

Dövdüğü eğri namluyu örsünün yanındaki su fıçısına daldırdı.

Ocağının sönmeye başlayan ateşine baktı. Çekici bırakan eliyle

terini sildi. Kapıya döndü. Karşıki mescitte hazin hazin akşam

ezanı okunuyor; bacasının tepesindeki yuvada leylekler nihayetsiz

bir takırtı koparıyorlardı. İkindi abdesti daha duruyordu. Yalnız

ellerini yıkadı. Kuruladı. Yenlerini indirdi. Saltasını omzuna

attı. Dışarıya çıktı. Kapısını iyice çekti. Kilitlemeye lüzum

görmezdi. Uzun meydandan mescite doğru yürüdü... Şehrin

kenarındaki bu mütevazi mabede hep fakirler gelirdi. Minaresi

sokağa bakan küçük bir pencereydi. Müezzin buradan başını

çıkarır, ezanını okurdu.