صفحة 300 من 887

--Ja, verklaarde hy, de waarheid zeg ik altyd. Als de borst me

gloeit ...

De lezer weet de rest.

--Dat is waarlyk zeer schoon, zei ik, en ik hield me heel

onnoozel alsof ik het geloofde.

Maar hierin lag juist de fynheid van den strik, dien ik hem

spande met het doel om, zonder gevaar te loopen den ouden Stern

in handen van Busselinck & Waterman te zien vallen, toch dat

jonge kereltjen eens goed op zyn plaats te zetten, en hem te doen

gevoelen hoe groot de afstand is tusschen iemand die pas

begint--al doet dan ook zyn vader groote zaken--en een makelaar

die twintig jaar de beurs bezocht heeft. Het was me namelyk

bekend dat hy allerlei tuig van verzen uit het hoofd wist--hy

zegt: "uitwendig"--en daar verzen altyd leugens bevatten, was ik

zeker dat ik hem zeer spoedig zou betrappen op onwaarheid. Dit

duurde dan ook niet lang. Ik zat in de zykamer, en hy was in de

suite ... want we hebben een suite. Marie was aan 't breien, en

hy zou haar wat vertellen. Ik luisterde aandachtig toe, en toen

't uit was, vroeg ik hem of hy 't boek bezat, waarin het ding

stond, dat hy daar zoo-even had opgedeund. Hy zei ja, en bracht

het my. Het was een deeltje der werken van zekeren Heine.