صفحة 159 من 887

By 't lezen van verdichte verhalen, heb ik my meermalen geergerd

over den weinigen eerbied der schryvers voor den smaak van 't

publiek, en vooral was dit het geval, waar zy blyk gaven iets te

willen voortbrengen dat koddig of burlesk heeten moest, om nu

niet van humor te spreken, een eigenaardigheid die byna

doorgaande allerjammerlykst wordt verward met het komieke. Men

voert een persoon sprekende in, die de taal niet verstaat of

slecht uitspreekt, men laat een franschman zeggen: "ka kauw na de

krote krak" of "krietje kooit keen kare kroente kraak wek."

By-gebrek aan een franschman, neemt men iemand die stamelt, of

men "schept" een persoon die zyn stokpaardje maakt van een paar

telkens wederkeerende woorden. Ik heb een allerzotste vaudeville

zien "reusseeren" omdat daarin iemand voorkwam, die gedurig

zeide: "_myn naam is Meyer_." My komen zulke geestigheden wat

goedkoop voor, en, om de waarheid te zeggen, ik ben boos op u als

ge zoo-iets grappig vindt.