صفحة 455 من 525

"Toen men des morgens", schrijft Irving, "eens naar de gevangenen

ging kijken, vond men ze allen dood. Eenigen hadden zich met

eindjes touw opgehangen en raakten met de knieen den vloer;

anderen hadden zich verworgd door de touwen met de voeten stijf

aan te trekken. Zulk een moedigen, onbedwingbaren geest had dit

volk, en zoo groot was zijn afkeer van de blanken."

En nu vielen de verbitterde inboorlingen verwoed op de kolonie

aan. Veel Spanjaarden, maar ook veel wilden vonden den dood.

Stormachtig weer maakte de zee onstuimig. Die aan land waren,

hadden geen kans om te ontsnappen, en 't was voor Columbus

onmogelijk hen te helpen. De oorlog woedde ontzaglijk, en ging

als altijd met bloed en ellende vergezeld. Na vele dagen van

aanhoudenden strijd en tal van wanhopige waagstukken moest men de

kolonie opgeven, en haar bewoners konden zich door de hevige

rukwinden niet dan met de grootste moeite in drie wrakke

vaartuigen inschepen, die ieder uur gevaar liepen te zinken.