صفحة 410 من 525

Een laaghartig man, Franciscus Roldan genaamd, had tegen de

regeering van Columbus een samenzwering gesmeed. Hij was met zijn

aanhang naar Xaraguay gegaan, waar hij de bevolking uitplunderde,

haar rechten vertrapte, en zich aan allerlei uitspattingen

overgaf. Terwijl hij zoo huishield, wierpen daar drie Spaansche

karveelen, wier bemanning uit ontslagen gevangenen bestond, het

anker uit. Door den stroom waren ze er heen gedreven. Bijna allen

liepen ze van de schepen af, en voegden zich bij die schelmen op

het land. Het verhaal van het rijke en prettige leventje, dat die

snoodaards daar smaakten, was het lokaas geweest. Deze

woestelingen hadden hun zwaarden, kruisbogen, lansen, handbuksen

en andere wapenen meegenomen, toen ze aan land waren gegaan.

Zoodra Columbus deze feiten vernam, was hij niet weinig verlegen.

Had hij in sommige opzichten niet veel gevoel voor recht, wat

rechtschapenheid en menschelijkheid aanging, hierin stond hij

veel hooger dan zijn tochtgenooten.